Er was eens, hoog in de Alpen, een mooie maar eenzame koningin met een hart van ijs. Met haar engelachtige stem lokte ze talloze herders naar de diepten van haar grot in een poging hen te verleiden. Maar de ware liefde bleef haar ontgaan en uiteindelijk kreeg haar koude hart genoeg van het gezelschap van de herders. En dus liet ze hen, met een wrede zwiep van haar pols, door haar kabouterslaven in de ijzige afgrond werpen.

Op een dag beklom een dappere herder van eenvoudige komaf de berg waar hij onaangekondigd haar grot binnentuimelde. De koningin was meteen gecharmeerd van de herder en haar ijzige houding verzachtte in een liefdevolle omhelzing. Maar de kabouterslaven stemden er niet mee in. Vol wrok en afgunst overmeesterden ze de herder in zijn slaap en wierpen hem in de ondergelegen vallei, zoals ze al vele malen eerder met de anderen hadden gedaan.

Toen ze wakker werd en ontdekte wat er was gebeurd, werd de koningin overmand door verdriet. Terwijl ze rouwde om het verlies van haar geliefde, smolt haar ijzige hart net genoeg om een enkele traan te laten.

Toen de traan de ijzige aarde kuste, kristalliseerde ze in een elegante bloem – de edelweiss. Zo ontstond uit een tragisch verhaal een blijvend symbool van liefde, moed en schoonheid, voor altijd te vinden in het hart van de Alpen.