Dawno, dawno temu, wysoko wśród alpejskich szczytów, żyła piękna, lecz samotna królowa, której serce skute było lodem. Zabiegała o względy niezliczonych pasterzy, zwabiając ich anielskim głosem w głąb swojej jaskini. Niestety nie dane jej było zakosztować prawdziwej miłości, a jej chłodne serce miało dość towarzystwa pasterzy. W przypływie okrutnego impulsu jednym gestem rozkazała skrzatom-niewolnikom strącić pasterzy w lodową czeluść.

Któregoś dnia pewien śmiały pasterz pochodzący z ubogiej rodziny wspiął się na szczyt góry i natknąwszy się na jaskinię królowej, złożył jej niezapowiedzianą wizytę. Pasterz natychmiast zauroczył królową do tego stopnia, że lód ściskający jej serce stopniał, a ona zanurzyła się w objęciach miłości. Nie spodobało się to jednak skrzacim niewolnikom. Pełni zawiści i zazdrości, pod osłoną nocy schwytali śpiącego pasterza, po czym zrzucili go w dolinę, tak jak wielu innych wcześniej.

Kiedy królowa obudziła się i odkryła, co się stało, jej serce ogarnął wielki smutek. Opłakując utratę ukochanego, lód skuwający jej serce stopniał na tyle, że uroniła jedną, jedyną łzę.

W chwili, w której łza zrosiła zamarzniętą ziemię, skrystalizowała się w elegancki kwiat — Szarotkę alpejską. Tak oto z tragicznej opowieści zrodził się wieczny symbol miłości, odwagi i piękna, na zawsze obecny w sercu Alp.